Droombeek

Buurvrouwen voor het leven

Gees Dijks en Roelie Hofman-Dijks zijn buurvrouwen voor het leven. Sinds 1965 woonden Roelie en Reinder Hofman in een groot huis op Roomweg nummer 100, aan de lantarenpaal waarop het straatnaambord prijkte, recht tegenover de Stroinksbleekweg.

Haar broer Berend kocht nummer 98 en 98A en verbouwde ze tot één huis. Daar deed hij jaren over; in 1999 was het zoals zijn vrouw en hij het hebben wilden. Sinds 2004 zijn ze weer terug bij elkaar, in een twee-onder-één-kapper, die de vriendinnen/schoonzussen/broer-zus/zwager samen ontwierpen en bouwden, aan de Renbaanstraat. Hun oude Kavel achter de lantarenpaal is nu parkeerplaats.

Roelie Hofman: We hadden schitterende lange tuinen achter de Roomweg. Dertig meter diep, en dan nog een schuur die ook weer zes meter diep was. De achtermuur van de schuur was van de papieropslag naast SE fireworks.

Ons huis hebben we moeten ontvluchten, het is een wonder dat we nog in leven zijn allemaal. Het is zo ondenkbaar, wat er bij die explosie allemaal door ons gedaan is. We hebben dekking gezocht, gelukkig op de goede plekken. Terwijl het glas en de meubels door de kamer naar buiten werden geblazen, zijn we ongedeerd gebleven. De steenstrips vlogen van muur. Ons bezoek, een nichtje van mijn man met mijn schoonzusje en haar zoontje, stonden in de gang. Onder het bloed, dat zag er verschrikkelijk uit. Dat jochie riep “is dit nu echt of is dit een film?”; hij gilde zo! Die kwamen naar binnen rennen, want die waren buiten gaan kijken naar het vuurwerk en de brandweer. Wat een mens allemaal niet denkt op zo’n moment, je gelooft het niet. Ik heb nog tegen mijn man geroepen dat hij de gaskraan dicht moest draaien. We hebben in mijn beleving heel lang in die gang geschuild. Je gelooft het niet, maar voordat ik de voordeur uitrende heb ik nog een getroffen plant uit de vensterbank weggehaald, terwijl ik dacht “dat is ook geen gezicht voor de buitenwereld”. De voordeur hebben we zelfs op slot gedraaid. Rennend op straat keken we om.

Het huis brandde van het dak tot en met de eerste verdieping. Toen wist ik ineens dat ik er nooit meer iets van terug zou zien. Vijfendertig jaar was het ons thuis.

We hebben het molletje dat in de tuin stond gekregen, via de studenten die naast ons woonden. Die hebben het meegenomen toen ze het rampgebied bezochten. Het is een beeldje dat mijn man cadeau kreeg van de kinderen toen hij 50 werd. Omdat hij bij de V.V. Roombeek jarenlang vrijwillig de mollen ving. Verder hebben we niks meer.

Nu wonen we weer samen onder één kap, met zijn vieren. We hebben een kavel gekregen aan de Renbaanstraat, want door de plannen van Pi mochten we niet terug op onze eigen grond. Met z’n vieren hebben we gedacht en gedroomd, zo is ons huis getekend en gebouwd.

Dit verhaal is gepubliceerd in de categorie Vuurwerkramp.