Droombeek

De Roomboulevard

Het echtpaar Rouwenhorst woont al hun hele leven in Roombeek. Eerst aan de Voortsweg, later aan de Roomweg, en nu al weer 20 jaar aan de Schurinksweg. “In 1962 openden mijn man en ik een groentewinkel op de Roomweg nummer 92. In die tijd was de Roomweg een echte winkelstraat.”

Wij zaten, vanaf het Balengebouw gezien, met een aantal winkels op een rij: een juwelier, een kapper, een tabakszaak, een slager, onze groentezaak en dan een manufacturenwinkel. Toen we er in kwamen, stond het pand een jaar leeg, en wij maakten er weer een groentezaak van, wat het daarvoor ook was.

De Roomweg maakte als winkelstraat een goeie tijd door in die jaren, men noemde het ook wel de Roomboulevard. Wij begonnen er met gesneden groente, iets wat nieuw was in die jaren. Geschrapte aardappelen, gesneden boerenkool, hutspot, snijbonen, noem maar op. Ik stond in de zaak, en mijn man ging altijd venten, met zo’n driepoot, door de wijk en ook aan de singels. De Roomweg en de woonbuurtjes eromheen hadden de sfeer van een goede volksbuurt. Het waren allemaal gezinnen met kinderen, vaak wel 6 tot 8, soms 12. De mannen werkten in een van de fabrieken, de vrouwen kookten nog goede maaltijden. Iedereen ontmoette elkaar tijdens het boodschappen doen. De mensen gingen gemoedelijk met ekaar om. Iedereen kende iedereen, amikaal, alsof je familie van elkaar was. Er was begrip voor elkaar, dat je hard moest werken, dat gold ook voor de huisvrouwen. In de middagpauzes van de fabrieken was het druk. Op straat zaten de arbeiders op de stoeprand, met hun flesje limonade en lunchpakket.

Het was nog de tijd van voor de supermarkten, die kwamen op in de periode dat wij er zaten. We hebben in 1978 de winkel gesloten, en toen waren we op een na de laatste, er was alleen nog een slager in de straat. De tijden waren veranderd, niet alleen door de supermarkten in Mekkleholt en Deppenbroek, maar ook omdat Grolsch hele straten had weggenomen. Dat scheelde allemaal klanten, de buurt vergrijsde en veranderde, er kwamen andere mensen wonen, veel allochtonen. Toen midden jaren tachtig de fabrieken dicht gingen, ging het snel achteruit. Na ons heeft de winkel nog een jaar leeggestaan. In 1980 werd het een patatzaak. Een goedlopende zaak, die heeft er tot de ramp gezeten, dus ook 20 jaar.

Dit verhaal is gepubliceerd in de categorie Textiel en industrie.