Droombeek

Stoepjezitten en versieren

Henriette van den Berg woonde voor de ramp op precies dezelfde plek. Alleen toen had haar huis nummer 22, nu 18. Ze kwam ooit van de Stroinksbleekweg, waar ze vanaf haar tiende opgroeide. Ze verhuisde in 1990 naar de Kievitstraat. Het was een buurt met een gezellige sfeer. Een begrip was hier “stoepjezitten”.

Dan kwam je thuis, en zag je iemand op het stoepje voor z’n huis zitten. Dan ging je erbij zitten, koffie drinken en kletsen. We zorgden heel goed voor elkaar. Wat we ook deden bijvoorbeeld, was aardappelpannenkoeken bakken voor iedereen. Dan letten de buren op de kinderen, en bakte je de hele middag en dan gingen de schalen op en neer. De volgende keer deed iemand anders dat.

Op de foto zie je onze straat in 1998, tijdens het WK voetbal. Dan stonden we in de weken ervoor op straat te praten, en kwam altijd wel iemand met het idee om te gaan versieren, en werd er geld bij elkaar gelegd. We spraken een avond af, en gingen dan met de stoelen op straat zitten. We maakten alle versiering zelf: de een ging oranje zakken knippen om de slingers van te maken, de ander maakte koffie, de volgende de hapjes. Het werd altijd nachtwerk. Dat deden we met ieder WK en EK.

Momenteel is het meer ieder voor zich. Moeilijk te zeggen waarom. Iedereen heeft zoveel meegemaakt. Van de hele straat zijn er maar vier gezinnen teruggekeerd. Dat wat je toen hebt achtergelaten, krijg je nooit meer terug.

Dit verhaal is gepubliceerd in de categorie Dagelijks leven.