Droombeek

Verboden toegang voor bevoegden

Henk Hobbelink gluurt over de schutting, om te kijken of zijn zelfgemaakte naambordje nog naast zijn voordeur zit. Al weken mag niemand het gebied betreden. Hij vroeg aan een opzichter in het rampgebied, of die het bordje van de gevel zou willen schroeven, maar zijn antwoord was, dat er niets hing. Henk constateert het nu met eigen ogen. Het is bijna niet te geloven. Hij heeft de keukentrap geleend van de koster van de Gereformeerde kerk aan de overkant, die deze foto maakte.

Direct na de ramp werd het gebied afgesloten, hekken kwamen voor de huizen aan de Lasondersingel. Ook bewoners mochten niet bij hun huis komen. Bewaking — eerst ME, later een beveiligingsbedrijf — liet niemand in het gebied toe. Het naambordje van de familie Hobbelink had een leven achter de rug. Zeventien maanden voor de ramp, vond het zijn nieuwe thuis aan de Lasondersingel. Daarvoor zat het 25 jaar aan de gevel in Den Helder. Henk maakte het zelf, op een mooi eikenhouten plankje: “Wat heeft een ander daar nou aan?”.

“Het is bijna niet voor te stellen. Van het een op het andere moment, kom je nooit meer terug in je huis. Alles stond er nog in. Alle ramen waren eruit geblazen, en alle pannen lagen van het dak. Boven in mijn werkkamer, was ik de laatste hand aan het leggen aan een boek over zeldzame schelpen in Thailand. Ik had een jaar lang foto’s bewerkt, een immense klus. De hele opmaak van het boek, nou ja, het was zowat klaar. Met geen mogelijkheid kreeg ik toestemming om die harde schijf uit mijn computer te gaan halen. Dat heeft weken gekost. Terwijl ook iemand kans heeft gezien mijn naambordje er af te schroeven.”

Dit verhaal is gepubliceerd in de categorie Dagelijks leven.